حوالی حوالی سی تا چهل سالگیفهمیدم هرچه زیستم اشتباه بود! حالا میفهممچیزی بالاتر از سلامتیچیزی بهتر از لحظه ی حالبااهمیت تر از شادیباارزش تر از تخیلو در صدر ِ همهنفسهایی که نفهمیده دَم و بازدَم میشدند!حالا میفهمماسترستشویشدلهرهترس ِآزمونترس ِنتیجهترس ِکنکوراضطراب ِسربازیترس از آیندهوحشت از عقب ماندندلهره تنهاییتردیدهای ِمستاصل کنندهنگرانی از غربتوحشت از غریبیغصههای ِعصر ِجمعهاول ِ مهر۱۴ فروردینبیکاریهرگز نه ماندگار بودندنه ارزش ِلحظههای ِ هَدَررفتهاَم را داشتند. حالا میفهممیک کبد ِسالم چندبرابر ِلیسانسم ارزشمنداست.کلیههایم از تمامی ِکارهایمدیسک کمرم ازمتراژ ِخانهتراکم ِاستخوانم ازغروبهای ِجمعهروحم از تمام ِنگرانیهایمزمانم ازهمهی ناشناختههای ِآیندههای ِنیامده اَمشادیم ازتمام ِلحظههای ِعبوسمامیدم ازهمهی یاسهایم باارزشتر بودند. حالا میفهممچقدر موهایم قیمتی بودندوچقدر یک ثانیه بیشترکنار ِفرزندم زنده بمانمارزش ِتمام ِشغلهای ِدنیا را دارد. نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۶/۳۰ساعت 23:1 توسط مژگان |

عزیز جون عزیز که پُشتی ها و قالیچه ی ایوونو جمع میکرد، نشستم رو میله ها و پرسیدم: چرا جمع میکنی عزیزجون؟گفت: مادر !پاییز داره میشه برگا میریزه رو قالیچه، تمیز کردنشون سخته، کلافم میکنه!یه نگا به موها حنابستش میندازم و یواش میگم: مامان میگه اونموقع ها تا وسطای پاییز که هوا سرد شه، بساط ایوون پهن بود.- اونموقع ها این شکلی نبود مادر ! …که پاییز میشه تنگ غروبی دلت میخواد از غصه بترکه.پاییزاش یه شکل دیگه بود. شبا میشستیم دور هم انار خورون، گل میگفتیم، گل میشنفتیم. آقا جونت که رفت، دیگه پاییز اون پاییز نشد.نگاش میکنم؛ روسریشو میگیره جلو صورتش و ریز میخنده: یادش بخیر یه بار زهرا سادات نشست انار دون کنه براش. گفت بده مادرت !… انار با عطر دستا مادرته که خوردن داره..میخندم باهاش: پس آقا جونم ازین حرفا بلد بود!لپای بی جونش گل میندازن: اون موقع مثل الان نبود مادر !… دوس داشتن ورد زبون جوونا باشه. اون موقع ها دوست داشتنو دون میکردن توو کاسه انار، گلپر میپاشیدن سرش..آقاجونت که میخورد و میخندیدپاییز نبود دیگه بهار میشد..! نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۷/۱۲ساعت 17:19 توسط مژگان |